
विश्वमा जसले जे काम गरेको भए पनि खानु अनिवार्य छ । खानेकुरा उत्पादन गर्ने किसानले हो । बाँच्नका लागि पनि कम्तीमा खाना खानुपर्छ । त्यसैले खाद्यवाली उत्पादन गर्ने काम अरु

गुरुकुल, गुम्वा, मदरसा आदि धार्मिक विद्यालयमा पठनपाठन गरी निश्चित तह पार गरेर प्राप्त गरेको प्रमाणपत्रलाई मान्यता दिने सहमति थियो । तर अहिले सहमति पालना भएको छैन । अहिले बालबालिकाहरु बिहानभर

पूर्वाधार विकासको अभाव नै केही बर्षअघिसम्म गाउँको सबैभन्दा ठूलो समस्या थियो । समय बदलिएसंगै अहिले गाउँघरको समस्या पनि बदलिएको छ । अहिले गाउँमा सडक पुगेको छ । कतिपयमा कालोपत्रे, कतिपयमा

राणा शासन र सक्रिय राजतन्त्रका बेला नागरिक आफ्नै घर व्यवहारमा मात्र मस्त थिए । शासन व्यवस्था कसरी चलेको थियो, देशको राजनीतिक, आर्थिक, सामाजिक अबस्था र व्यवस्थाका बारेमा बेखबर थिए ।

समसामयिक समय नगद प्रधान समय हो । धेरै ठूलो आदर्शवादी लक्ष्य बोकेर अघि बढेकाहरुमा पनि नगद प्रधान प्रवृत्ति देखिएको छ । धेरै ठूलो ‘प्रोफाइल’ बनाएकाहरुको नाम पनि नगदसंग जोडिएर आएको

नशा लागेपछि छाड्न कठिन हुन्छ । चाहे त्यो मादक पदार्थको नशा होवस वा जुवातासको, चाहे माया प्रेमको नशा होवस् वा सूर्तिजन्य पदार्थको नशा, लागेपछि छाड्न कठिन हुन्छ । उनीहरुका लागि

मुलुकमा आर्थिक क्रान्ति ल्याउन धेरै ठूलो भाषण गर्न जान्ने नेताको पनि खाँचो पर्दैन । इच्छाशक्ति तथा प्रतिवद्धता छ भने सामान्य कुराबाट सुरुवात गरेर पनि मुलुकलाई यथाअबस्थाबाट परिवर्तन गर्न सकिन्छ ।

कुनै समय थियो, ग्रामीण भेगमा पैसा हुदैनथ्यो । अहिले जस्तो धेरै देशमा रोजगारी खुलेका थिएन । लाहुरे तथा कलकत्ता, गुजरात लगायतका भारतका विभिन्न ठाउँमा काम गर्न गएर फर्केकाहरुसंग मात्र अलिअलि

कृषि ज्ञानकेन्द्र गोरखाले गत आर्थिक बर्ष चार करोड ८२ लाख ९१ हजार खर्च गरेको छ । प्रदेश मन्त्रालयबाट प्राप्त कूल सात करोड ३८ ४५ हजार रुपैयाँमध्य कार्यक्रमतर्फ जम्मा ६८.८३ प्रतिशत

सेवा सुविधा लिने तर तिर्नुपर्ने महशुल नतिर्ने नमक हरामहरु समुदायमा धेरै हुन्छन् । विद्युत उपभोग गर्छन्, महशुल तिर्दैनन्, पानी उपभोग गर्छन्, महशुल तिर्दैनन्, व्यापार व्यवसाय गर्छन्, तर कर छली गर्छन्