मेरो लप्सीबोट
– तीर्थराज अधिकारी ———————–
हिमालको काख छ दूधपोखरी
अनन्त यात्रा पद चल्छ निर्झरी
तरङ्ग चेपे तल गर्छ कल्कल
नसा-नसा धड्कनमा छ यो जल ।१।
प्रभात खुल्दा रविका कलासँगै
खुलेर आँखा मन पुग्छ शैलमै
गुराँस रङ्गीन मुहार मृत्तिका
छ सान सौन्दर्य सुगन्ध वाटिका ।२।
थला-थला कुड्मल रम्य आँकुरा
गमक्क आफ्नै मुटुभित्रका जरा
यता-उता दृष्टि फिँजाउँदा सधैँ
समस्त यै धाम छ ,लाग्छ स्वर्ग झैँ ।३।
सिरान डाँडातिर पूर्व खुल्दछ
हुँदै वनेली तल लप्सिबोट छ
नदी अँधेरी जल गर्छ छम्छम
नदी छ चेपे जलदुर्ग पश्चिम ।४।
जँघार तर्दा पद पुग्छ लम्जुङ
बिचौर नाता , ममता छ क्यै गुन
अपार यो हार्दिक स्नेहको लता
जेलिन्छ आस्थासित झन् कता-कता ।५।
छ नाम प्यारो खरिबोट गाउँको
छ पत्रजस्तै अरू नाम टोलको
बुकी धुपीका रसरङ्गका कला
छ उत्तरी भाग हिमालको तला ।६।
बन्यो जहाँ चर्चित पूर्णको हलो
छ छेउमै दक्षिणतर्फको थलो
नयाँ- नयाँ ज्वार विचार क्रान्तिको
कथा पुरानो अझ पढ्छ राष्ट्र यो ।७।
फराक थुम्को छ अजीरकोटको
बजार भच्येक समीप पर्छ त्यो
झरे तलै सिम्जुङबाट ओर्लिँदै
छ कोलकाटे अनि लप्सिबोट नै ।८।
म फूल माटो यसमै उचालिएँ
गरेर ताते तन तन्किँदै गएँ
अजस्रधारा अझ ज्ञान छम्किँदै
छ ज्ञानको ज्योति अखण्ड मार्गमै ।९।
छ गोरखा उत्तर दूर-भागमा
छ मेघमाला अझ क्यै ललाटमा
परन्तु आफ्नोपन छैन वर्जित
हलो- जुवासाथ सधैँ छ गर्वित ।१०।
मुहान छोड्दै तल घाट मिल्छ के ?
भेटिन्न न्यानो अब जीर्ण कोटले
छ मूल बेग्लै रसको र स्वादको
सुवास छुट्टै छ निकुञ्जभित्रको ।११।
———————— गोरखा, लप्सीबोट : हाल; काठमाडौँ -६ , सरस्वतीनगर ।
