गाउँलेको माग गाउँलेलाई नै सुनाउने होइन
हिमाली भेगमा जाँदा त्यहीँका बासिन्दासित एकाकार हुने, तर तल्लो भेगमा झरेपछि त्यहाँका मैलाधैलासंग स्थानीयबासीको दुख, पिडाका कथा, व्यथा पनि धुने प्रवृत्ति ‘ठूलाबडा’ छ । त्यो प्रवृत्ति प्रधानमन्त्री, मन्त्री, सांसद, नेता र कर्मचारीमा पनि विद्यमान छ ।
एकपटक, दुईपटक, तीनपटक, पटक पटक यही प्रवृत्ति दोहोरिएपछि दुर्गम गाउँका बासिन्दा आजित भएका छन् । राजधानी, सदरमुकामबाट बेलाबेला हिमाली भेग भ्रमण गर्न आउने, आउँदा उनीहरुका समस्यामा एकाकार हुने र फर्केपछि वास्ताव्यस्ता नगर्ने प्रवृत्ति अब उनीका बीचमा गोप्य रहेन । खुलस्त भयो ।
यहाँ आउने दुखी, गरिब गाउँबासीको हितका लागि होइन, उनीहरुकै ‘घुमफिर’का लागि रहेछ भन्ने बुझ्न अब उनीहरुलाई कठिन भएन । त्यसैले उनीहरु ‘… कोदो रोप्दा लाएको पिरती, छुट्यो तोरी फुल्ने बेलामा…’ भन्ने गीतको शव्द सम्झन्छन् ।
‘यहाँ आउँदा हामीसँग पिरति लाउने, तल गएपछि छुट्ने रहेछ भन्ने हामीले थाहा पायौँ’, दुर्गमबासीको पीडायुक्त कथन हो यो । ‘त्यसैले हामी अब माया पनि लाउँदैनौँ, आशा पनि गर्दैनौँ’, भन्ने उनीहरुको निश्कर्ष छ । यसको परिणाम केही भिआइपीको भ्रमणका क्रममा देखाइसकेको पनि उनीहरुको भनाइ छ ।
अहिले पनि ठूला नेताहरु दुर्गम जाँदा निषेधित क्षेत्रले दुर्गमबासीलाई दुख भयो, त्यो हटाउनु पर्छ भनेर भाषण गर्छन् । चिनियाँ नाका बन्द हुँदा यहाँका बासिन्दाले धेरै कष्ट भोग्नु परेको छ । त्यो नाकाबन्दी हट्नु पर्छ भन्ने गर्छन् । यस भेगमा सडक निर्माणको काम नहुँदा धेरै कुरामा समस्या आइपरेको छ त्यसैले सडक निर्माण आयोजनामा धेरै बजेट विनियोजन गर्नुपर्छ भन्छन् ।
गाउँलेको जे माग छ, नेता, मन्त्री, प्रधानमन्त्रीहरुले बारम्बार त्यही दोहो¥याउने होइन, त्यो माग पूरा गरी अर्को पटक त्यहाँ जाँदा ‘मैले यो काम गरेँ’ भनेर देखाउन सक्नुपर्छ । के सुगम, के दुर्गम, अहिलेका नागरिक सचेत छन्, भाषणमा होइन, काममा विश्वास गर्छन् ।
